سليم ، سرور و سيّد مرسلين و برگزيدهء از ناحيه رب العالمين به عنوان رحمة للعالمين حضرت محمّد مصطفى - صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم - است . هر چند بين ساير پيامبران - - عليهم‌السّلام - - با خداى عالم مكالماتى انجام شده است امّا هيچيك از ايشان به مقام و رتبهء آن حضرت نرسيده‌اند و همين اختلاف و فضيلت كمّى و كيفى مكالمهء آن حضرت نسبت به ساير پيامبران براى بيان عزت و شرافت آن حضرت كافى است و حق هم همين است زيرا كه آن حضرت خاتم پيامبران است ، و هنوز آب و گل آدم بهم نياميخته بود كه آن حضرت به مقام نبوّت رسيد و خدايش او را براى خويش برگزيد ، آنگاه به كمال و نهايت قرب به پروردگار نايل شد . اين حديث شريف - يعنى حديث معراج - مشتمل بر سه مطلب اساسى و مهم است : اوّل : راهنمايى سالك و رهرو راه حق به مطالبى كه بايد به آنها چنگ زند و از آنها جدا نشود و همچنين مطالبى كه بايد از آنها پرهيز كند تا به سر منزل مقصود برسد ، يعنى حجابها را از مقابل فطرت بزدايد . دوّم : تشويق و ترغيب به مطلب اوّل . سوّم : توجه دادن سالك به مقصد ، در تمام فراز و نشيبهاى سلوك و يادآورى نتايج آن . ابو محمد حسين بى ابى الحسن بن محمد ديلمى - رحمه‌اللَّه - كه از اهل كمال و از نيكوكاران و زاهدان و پرهيزكاران است در آخر كتاب « ارشاد القلوب » خويش متن حديث را بدون ذكر سلسلهء سند از اميرالمؤمنين - عليه‌السّلام - نقل كرده است . و نيز مرحوم مجلسى در كتاب « بحارالانوار » و مرحوم حرّ عاملى در كتاب « الجواهر السنيّه » بدون ذكر سلسله سند ، حديث را از ارشاد القلوب نقل كرده‌اند با اين تفاوت كه مجلسى بعد از نقل حديث ، دو سند از امام صادق از امام باقر از على - عليه‌السّلام - نقل كرده است .